Ik zal proberen uit te leggen waarom het Kyokushinkai-Karate van onschatbare waarde is voor je verdere ontwikkeling.
Het Kyokushinkai Karate staat voor : Discipline, Doorzetten, Respect, Zelfvertrouwen en Weer- baarheid.

Kyoku betekent het uiterste.
Dit betekent dat je het maximale uit elke situatie wil halen door door te zetten en je geheel te geven om zo tot het uiterste te gaan voor dat wat je wilt bereiken.

Shin betekent de waarheid.
Dit betekent dat je alleen met een ijzeren discipline en juiste mentaliteit dit kan bereiken. Je zal zonder marchanderen de realiteit tegemoet moeten treden, en wanneer je dit kunt opbrengen,, sterkt dit je in je zelfvertrouwen.

Kai betekent samenwerken.
Dit staat voor het samenwerken met elkaar in de juiste verhouding en altijd met het nodige respect voor ieders standpunt. Respect is een essentieel punt in de relatie tot elk mens.

Al deze boven beschreven punten zijn in mijn ogen karaktervormend en van groot opvoedkundig belang. De stijl Kyokushinkai staat bekend om zijn harde maar eerlijke vorm van Karate. Door de zware trainingen wordt je fysiek en mentaal erg sterk, je leert je beheersen met als gevolg : meer zelfver- trouwen en meer verantwoordelijkheidsgevoel Ik ben er dan ook van overtuigd dat "Kyokushinkai Karate" een positieve bijdrage kan leveren aan de verdere ontwikkeling in je leven, je school, je werk en je persoonlijk leven. Vaak vragen ouders : Is Karate niet agressief of is Karate niet gevaarlijk ?. Nee, de praktijk wijst uit dat mensen die Karate beoefenen juist rustiger, beheerster en gedisciplineerder worden en zodoende een gevecht uit de weg zullen gaan. Mensen die Karate gaan leren met de bedoeling om dit te misbruiken, missen vaak ook de mentaliteit om de zware trainingsdiscipline vol te houden. Het een sluit dus automatisch het andere uit.

In al de jaren dat ik Karate beoefen heb ik nog nooit iemand gezien die zich kwam aanmelden met het argument : Ik wil mij mentaal trainen. Zonder uitzonderingen willen zij iets doen voor of met hun lichamelijke conditie en sommige komen er zelfs voor uit om alleen vechten te leren. Het is dus helaas maar al te waar dat de door-snee persoon die zich voor Karate komt aanmelden, ongeacht zijn leeftijd, beroep of opleiding, zich geen worst interesseert voor de mentale zijde van het Kyokushinkai-Karate. Zij leren liever "vechten" op een gezellige club of school, of leven zich uit na een dag saai werken. Maar nu komt het .......... sommige zetten toch door, zonder enig besef wat er met henzelf zal gaan gebeuren op mentaal gebied.

Als leraar ziet men de geleidelijke verandering die over de aankomende karateka voltrekt heel duidelijk. Men ziet de innerlijke verandering het eerst aan allerlei kleine uiterlijke dingen. De karateka gaat bv. op zijn spraak letten, kleed zich zorgvuldiger en let beter op hygië. Later treedt de fase in, waarin hij uit zichzelf beginners gaat helpen, en nog meer van dergelijke dingen. Iedere Sensei vind het dan ook prettig, wanneer een moeder of vader naar hem toekomt om te zeggen dat ze eerst wel een beetje huiverig waren geweest voor die karatelessen van hun zoon of dochter, maar er nu heel blij mee zijn. Je hoort dan ook vaak : Het was eerst zo'n moeilijk kind meneer, maar hij is volkomen in zijn voordeel veranderd, je kent hem gewoon niet meer terug en daar ben ik reusachtig dankbaar voor.

Dit alles komt door de positieve invloed die bijna ongemerkt uitgaat van de sfeer in de dojo (trai- ningszaal), en door de strenge trainingsdiscipline en de Japanse hoffelijkheid die steeds overal moet worden betracht. Bovendien is de dojo voor hem of haar een plaats waar hij of zij kameraadschap ervaart en op een sportieve en faire wijze eventuele extra-energie en innerlijke spanningen kwijt kan. Hierdoor zal hij veel minder snel agressief reageren op situatie's in het normale leven omdat hij in de dojo al geregeld zijn krachten kan meten en tevens zichzelf in de hand leert houden. Als strenge stok achter de deur is er de harde regel, dat zij die buiten de dojo ruzie zoeken en karate hiervoor gebruiken, onherroepelijk worden geroyeerd en dat zij voorgoed hun prettige trainingsomgeving kwijt zijn. Men leert zichzelf ontdekken, zichzelf vormen en zichzelf in de hand te houden.


Een goude regel is : Men moet nooit meteen met een beginnende karateka gaan praten over geestelijke of psychologische aspecten, want daar is hij nog niet rijp voor. Dit komt vanzelf na jarenlange gedisciplineerde trainingen. Door op hem in te werken op het juiste moment wordt hij als het ware wakker en wordt hiervoor ontvankelijk. Niet eerder-dan begrijpt hij het Kyokushinkai- Karate.

De praktijk wijst al jaren uit dat alleen de hele sterke overblijven, en dat juist deze mensen in het dagelijks leven veel profijt van het kyokushinkai karate hebben. De leraren bij Musashi zullen proberen om jullie zo goed mogelijk te begeleiden op deze moeilijke en lange weg.

Veel succes,

Osu, Sjaak van de Velde shihan.

Kyokushin onze keus.

Wij bij Musashi doen aan karate. Onze stijl is het kyokushin karate en wel de traditionele full kontakt vorm zoals gesticht door Mas Oyama. Wat dat inhoudt is ons althans in theorie bekend. Wat de praktijk in veel gevallen aantoont, valt buiten het bestek van deze beschouwing. De stijl bevat onder andere elementen uit het wado-kai karate, het taekwondo en het kickboxen.

Elk van deze benaderingen (vechtsporten) heeft voor ons zijn charmes, de concentratie, de snelheid, het pareren, noem maar op. Vooral het wado-kai karate ontstaan in Okinawa, werd door de legendarische meester Funo Koshi, tot een ongekend technische hoogstand verheven. Het is prachtig om te zien, zowel de uitvoering van kata’s als kumites.

Maar terugkerend tot het Kyokushin, wat trekt ons nu in deze stijl zo bijzonder aan, dat we hiervoor hebben gekozen ? Het antwoord zal zijn het directe, het sierlijke komt op een later plan, het moet effectief zijn. Vooral bij kumite zijn er in de uitvoering van de technieken variaties, maar ze moeten stuk voor stuk effectief zijn. Dus geen dingen doen die geen zin hebben.

En … wat mij persoonlijk zo aanspreekt, is het incasseren. Daar wordt je in getraind. Het diep gaan, het gevecht met jezelf. Wat dat inhoud weten de meesten van ons in beginsel wel. Maar…dit is geen éénmalige zaak. Voortdurend zullen wij er ons rekenschap van moeten geven dat de weg die we zijn ingeslagen ons steeds weer nieuwe andere hindernissen voorschotelen.

Hindernissen die wij met de grootst mogelijke inzet zullen moeten nemen. Deze hindernissen zullen ons angst inboezemen. Hiermee bedoel ik niet angst in de zin van bang zijn. Nee angst zoveel als een soort spanning, wat zal me nu weer overkomen, hoe moet ik dat aanpakken en hoe kom ik daar met de minst mogelijke schade voor mezelf doorheen. Het houdt ons alert.

Deze zaken gelden voor ons hele leven, ons mens zijn. Daarom is het een goede zaak om ons te verdiepen in de filosofie, de achtergronden van het karate. Eigenlijk geldt dat vooral onze bezigheden.

Echter, dit heeft ook consequenties. Het legt namelijk een enorme druk op ons. Alles in dit leven heeft zijn prijs. De vraag is nu of we die willen betalen. Dus de menselijke keuze. Kiezen we ja…dan zullen we er voor moeten gaan, steeds weer opnieuw. Eigenlijk is het onmenselijk. Begrijp goed wat ik bedoel.

Er is een spreekwoord dat gaat over een boog en spanning. Maar… er is nu eenmaal geen andere weg. In die zin zijn we dus slachtoffer van onze eigen keuze. Met al deze zaken zullen we toch op een bepaalde persoonlijke manier moeten leren omgaan. Je ziet rond je heen dat er leerlingen en zelf leraren zijn die daar grote moeite mee hebben. Je tracht in gesprekken daar wat orde en lijn in aan te brengen.

Even gaat het goed maar na verloop van tijd verslapt het weer en uiteindelijk leidt het tot stopzetting van hun activiteiten op karate gebied. Kennelijk is de druk waar ik zojuist over schreef te groot.

Natuurlijk zijn er in ieders leven perioden met de gevaren aan hun grenzen. Niet altijd wil het leven zich voegen naar je ideeën. Maar de één kan het vasthouden en de ander niet. Oorzaak ? Er zijn genoeg antropologen, sociologen en ik heb niet de pretentie, dat te zijn. Wat ik wel kan is constateren dat het zo is. Met al deze gegevens zullen we voor onszelf aan de slag moeten gaan en blijven.

En…welke martiale kunst wij ook beoefenen, op zekere dag zullen we Zen op onze weg vinden. En laten we wel bedenken: Zen vereist zelfdiscipline, al de rest is eigenlijk overbodig. Zo gezien toont Zen haar kracht in actie.

Het vervliegt wanneer men het begint te verklaren of analyseren. Het is in staat ons te helpen het fysieke en morele evenwicht te vinden, waar wij mensen van de 21e eeuw zo gretig naar op zoek zijn. Om het eens wiskundig uit te drukken. De ernst die wij hiermee maken kunnen we bij onszelf testen door na te gaan hoeveel graden de richtingsnaald declineert.

Tot slot: Lao-tse leerde ons:

Van de Weg kun je niet afwijken
Als je er vanaf wijkt, is het de Weg niet

Osu Marius Goedegebuur shihan